bip
O dyscyplinie

Zapasy to sport walki, polegający na fizycznym zmaganiu dwóch zawodników. Jest to dyscyplina sportu, polegająca na walce wręcz, rozgrywana na macie między dwoma przeciwnikami tej samej kategorii wagowej, bez zadawania ciosów.

Zapasy sport olimpijski od 1896 roku. Jeśli Igrzyska Olimpijskie są historią ludzkości, to zapasy są jej prologiem. Kiedy rozgrywano pierwsze starożytne Igrzyska Olimpijskie zapasy były już starożytnym sportem. Uznawane przez wielu jako najstarszy sport wyczynowy świata, zapasy przedstawiane są już na egipskich malowidłach naściennych z przed blisko 5 tysięcy lat, a kiedy pierwsza Olimpiada rozpoczęła się w 776 p.n.e., zapasy były jej największą atrakcją.

Sport powrócił wraz z pierwszymi nowożytnymi Igrzyskami Olimpijskimi w 1896 roku. Organizatorzy, szukając bezpośredniego nawiązania do czasów starożytnych i naturalnej rywalizacji wskrzesili zapasy w postaci niewiele różniącej się od tej, jaką uprawiali Starożytni.

W zapasach rozróżnia się styl wolny (popularniejszy w USA i wprowadzony na igrzyska od 1904 roku) i klasyczny (popularniejszy w Europie i wprowadzony obok stylu wolnego na igrzyska od 1908 roku). Styl wolny dopuszcza atak na całe ciało przeciwnika, stosując przy tym chwyty rękami, nogami lub równocześnie rękoma i nogami. W zapasach w stylu grecko-rzymskim, zapaśnicy mogą używać tylko rąk i wyższych partii ciała, aby zaatakować oraz mogą oni trzymać tylko te same części ciała ich rywali. W 1904 roku do Igrzysk Olimpijskich dodano drugą konkurencję - zapasy w stylu wolnym. Od tego momentu, zapaśnicy mogli używać także nóg do przewracania przeciwników, mogli także chwytać rywali ponad lub poniżej pasa. Walka odbywa się na macie z wyznaczonym polem centralnym (o średnicy 7 m) na, zewnątrz którego jest pole pasywności (1 m) i strefa ochronna (1,20 m). Walka polega na położeniu przeciwnika na łopatki lub wygraniu na punkty. W walce stosuje się wiele różnorodnych technik - rzut, chwyty.

Międzynarodowy Związek Federacji Zapaśniczych »